The Worst Day Of My Life Is Now New York’s Hottest Tourist Attraction

The Worst Day Of My Life Is Now New York’s Hottest Tourist Attraction

I can feel the sweat that went into making this not seem tacky, of wanting to show respect, but also wanting to show every last bit of carnage and visceral whomp to justify the $24 price of admission — vulgarity with the noblest intentions.

Interessant artikel over hoe om te gaan met recente geschiedenis, het herdenken van mensen, de commerciële aspecten en hoe je dit tactvol kan presenteren in een museum.

Persoonlijk lijkt mij het feit dat er zoveel geld omheen verdient wordt misschien wel waarom dit als een slecht en smakeloos idee klinkt. Ik was recent nog in Berlijn waarbij ze hun iets minder recente geschiedenis door de hele stad verweven hebben met prachtig onderhouden gratis infocentra. Natuurlijk zijn er hier en daar ook betaalde musea te vinden, maar veruit het merendeel is gratis én zeer informatief. Ik ben nog niet in New York geweest en wellicht dat zij ook een gratis herdenkingscentrum hebben maar het lijkt mij dat met deze museumwinkel én toegangsprijzen ze de plank toch wel wat misslaan als het gaat om tactvol herdenken.

Willem II. Kunstkoning

Honderd jaar geleden vierde Nederland dat 100 jaar eerder Willem I in Scheveningen was aangekomen en het begin van het Koninkrijk er Nederlanden was aangebroken. Elke Nederlandse stad vierde dit op zijn eigen manier en er leek weinig overkoepelends aan de hand te zijn. Verassender is misschien nog wel dat veel Nederlanders eigenlijk de geschiedenis al weer vergeten waren en niet echt warm liepen voor deze herdenking.

Vorig jaar kwam Huub Stapel als Willem I in Scheveningen aan land om het begin in te luiden van de festiviteiten rondom 200 jaar Koninkrijk. Dit keer is er een heus comité en zijn er verscheidene groots opgezette gebeurtenissen gepland. Maar wederom weten Nederlanders bijzonder weinig over hun eigen geschiedenis. Gelukkig heeft de NPO het plan op gevat om dat nu maar eens te veranderen. Al eerder hadden ze de grootse documentaire reeks over de Gouden Eeuw, ditmaal gaan we los over Het Koninkrijk aan de hand van Waldemar Torenstra en Eelco Bosch van Rosenthal (die dat bijzonder leuk doen). Ook zijn drie grootse Koningsbiografieën verschenen over respectievelijk koning Willem I, II en III. En het is nu net Willem II die mij persoonlijk het meeste aanspreekt en aan wie het Dordrechts Museum een prachtige tentoonstelling heeft gewijd onder de noemer “Willem II. Kunstkoning.”

Naar mijn bescheiden mening kan je geschiedenis het beste vertellen door middel van verhalen. Spannende verhalen, persoonlijke verhalen, etc. Verhalen kan je dan weer als kapstok gebruiken om de grote lijn uit te gaan leggen. En daarom snap ik niet dat de Willem II zo’n vergeten figuur is geworden; hij was de held van Waterloo! Hoe kan je beter op ons Oranje-gevoel inpraten dan met de verhalen over deze winnaar die later een grootste kunstcollectie (en even grote schuld) opbouwde die Nederland helaas weer verkocht. Hoe mooi alles in onze nationale musea ook is: het had mooier kunnen wezen als men ruim honderd jaar geleden niet de kunstcollectie van Willem II van de hand had gedaan. Gelukkig kunnen we nu dus een deel van deze indrukwekkende collectie zin in het Dordrechts Museum.

De tentoonstelling is prachtig. Het begint met twee grootse statie portretten van Willem II en zijn vrouw Anna Paulowna waarbij meteen opvalt wat een slank en klein mannetje die Willem II wel niet geweest moet zijn. Verder in de tentoonstelling bevindt zich nog één van zijn pakken en ook daaruit moet je afleiden dat ondanks zijn grootse heldenstatus hij qua postuur weinig voorstelde. De tentoonstelling is opgezet in verschillende kamers waarin een mengelmoes van objecten te zien is. Het gaat hier om een deel van de verkochte kunstverzameling, maar ook om persoonlijke bezittingen, huisraad, kleding, en natuurlijk het paard. Veel aandacht is al uit gegaan in de media naar het paard van Willem II waarop hij reed tijdens de slag bij Waterloo en dat later is opgezet. Het is een mooie toevoeging aan een prachtige tentoonstelling.

Rembrandt

Hoogtepunt is de magistrale Rembrandt. De Oosterling uit 1623 laat aan iedereen zien waar Rembrandt zijn faam aan te danken heeft. Wat een topstuk! Het is een heel simpel schilderij: men ziet enkel een man in Oosterse kledij, maar hij lijkt je daadwerkelijk aan te kijken. Adembenemend om te zien.

Al met al is de tentoonstelling zeker de moeite. Hij is prachtig opgezet met veel verscheidenheid en er wordt genoeg informatie gegeven zodat je toch het museum verlaat met iets meer kennis over de vaderlandse geschiedenis. Dat kan toch niet verkeerd zijn.

Bezoek ook zeker de interactieve website, met veel achtergrond en zogenaamde Willem II Talks over allerlei onderwerpen.

De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen

In de Kunsthal in Rotterdam is momenteel een bijzondere samenwerking tussen 25 oorlogs- en verzetsmusea te Nederland te zien: De Tweede Wereldoorlog in 100 voorwerpen. Geschiedenis presenteren in 100 voorwerpen is misschien ook wel een klein beetje een trend; in 2010 deed de BBC het al in samenwerking met British Museum directeur Neil MacGregor in hun A History of the World in 100 Objects. Bij ons is het een bonte verzameling van bijzondere voorwerpen geworden, die voor het eerst op deze wijze zijn samengebracht. De opbouw van de tentoonstelling en de nummering is niet altijd even duidelijk, maar dat doet niet onder voor de overweldigende combinatie van voorwerpen en verhalen.

Image

De kracht van deze tentoonstelling is zeker dat elk voorwerp zijn eigen verhalen heeft en dat je op deze manier veel dingen over de Tweede Wereldoorlog te weten komt die je eigenlijk nog niet wist.  En zo komt toch ook de grote lijn van hoe de oorlog in Nederland verliep aan bod. Geschiedenis vertel je sowieso volgens mij veel beter door middel van verhalen; je zoemt in op het kleine verhaal waardoor uiteindelijk het grotere geheel ook naar voren komt. Verhalen blijven ook vaak veel meer bij mensen in de herinnering hangen dan gewoon stugge feiten over waar en wanneer iets gebeurd is.

Het is moeilijk om een hoogtepunt aan te wijzen uit de tentoonstelling en ik vermoed dat het ook heel persoonlijk is wat mensen zich naderhand het meeste zullen herinneren. In de media was er natuurlijk veel aandacht voor de knikkerdoos van Anne Frank, een voorwerp die meteen weer voor de realisatie zorgt dat de wereldberoemde Anne Frank slechts een kind was toen zij alles meemaakte. Ook indrukwekkend zijn de anti-gas kinderwagen speciaal gemaakt voor het jonge prinsesje Beatrix, en de knuffelbeer gevonden op een kamp door een jong meisje waar later een verborgen schat uit tevoorschijn komt. Veel indruk maakte ook de zelfgemaakte ring van een Joodse jongeman aan zijn grote liefde in het vrouwenkamp naast de zijne. Verder zijn er uniformen te zien van onder andere Seyss-Inquart en de witte vlag waarmee Rotterdam zich tijdens de capitulatie overgaf en nog heel veel meer.

Kortom, het is een mengelmoes aan objecten van herkenbaar tot bizar en van diep ontroerend tot grappig. Het is inderdaad heel bijzonder dat dankzij de samenwerking tussen verscheidene musea deze tentoonstelling tot stand is gekomen en het doet hopen voor meer van dit soort projecten in de toekomst.

Je kunt het nog gaan bezichtigen in de Kunsthal tot en met 5 mei. Er is een mooie publicatie verschenen waarin alle objecten en de verhalen verzameld zijn, de tentoonstelling heeft zijn eigen YouTube kanaal waar vast in de toekomst nog veel aan wordt toegevoegd en een website waarop je alles kan terug vinden.

Review: The Kyteman Orchestra in Melkweg (8 april 2014)

Je kan haast niet anders dan toch wel een beetje jaloers te zijn op Colin Benders, oftewel Kyteman. Want wat heeft deze jongen het voor elkaar! Ruim twee uur lang staat hij vol passie muziek te maken met zijn vrienden; zonder regels, zonder zorgen, enkel pure lol en muziek. Hij probeert ons nog ergens uit te leggen hoe zij met elkaar communiceren (met handgebaren), en het klinkt allemaal super goed.

Image

Het idee is simpel met deze Jam Sessies. Na het succes van de twee eerdere cd’s wilden ze iets anders, iets losser, met minder regels en minder voorspelbaarheid. Dus hebben ze zich vol gestort op het improviseren en het samenwerken en gaan dat nu uitproberen tijdens verschillende concerten in Nederland. Elke avond wordt volledig opgenomen en aan het eind van de rit verschijnt er een album met een soort van “Best Of” van de Jam Sessies. Elke avond is dus anders. Zoals Colin het zelf zegt: het kan ook verschrikkelijk worden en het zal vast ook wel eens de mist in gaan, maar als een groep muzikanten met zoveel lol voor je neus staan te spelen is het moeilijk daar over te vallen (overigens: tijdens het concert in de Melkweg klonk alles super).

Het merendeel van de nummers vanavond zijn swingend, van jazz tot Afrikaanse invloeden en alles er een beetje tussenin. Hier en daar wordt er een rap toegevoegd, maar het is voornamelijk instrumentaal. Het is mooi om te zien dat er zoveel passievol muziek wordt gemaakt in Nederland. Het eindigt vanavond met een spontane improvisatie met het om stilte sissende publiek, die daarna door Benders meesterlijk wordt getemd in een koor met percussie. Je had er bij moeten zijn.

Naar mijn beste weten zijn alle toekomstige concerten van The Kyteman Orchestra reeds uitverkocht, maar als je nog ergens een kaartje vandaan kan goochelen: doen! Dit zijn de concerten waar nog lang over wordt nagepraat.

kyteman.com

VIP rondleiding in het Rijksmuseum

Image

 Foto: Erik Smits – Rijksmuseum

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat het Rijksmuseum in Amsterdam haar deuren weer voor ons openden. Om dat te vieren is er vandaag de mogelijkheid de rondleiding te zien die directeur Wim Pijbes een paar weken geleden aan President Obama gaf (en ook mensen als Steve McQueen, Koningin Beatrix en het Zweeds koningspaar hebben deze rondleiding genoten).

Ook zijn er vandaag op diverse digitale abri’s in Amsterdam en Rotterdam topstukken uit de collectie te zien.

Gaat dat zien.

Review: Broken Bells in Melkweg (1 april 2014)

Een paar jaar eerder speelde ze al eens in de Melkweg: Broken Bells. Toen was ik er ook bij en zag twee mannen, James Mercer en Brian Burton (Danger Mouse), als twee eilandjes op het podium staand volledig opgaand in de muziek. Het was een leuke muziekavond, maar echt memorabel was het niet. Nu zijn we een paar jaar later en een nieuw album verder en staan ze er weer: Mercer en Burton.

Image

Het podium ziet er prachtig uit met futuristisch ogende tafels waarop de keyboards staan en een groot rond scherm waar tijdens het gehele concert animaties op worden geprojecteerd. De mannen zelf bewegen nauwelijks. James Mercer staat zo ongeveer het gehele concert  rechts op het podium achter zijn tafeltje met een enkele uitstap naar het midden, terwijl Danger Mouse links staat en slechts voor een paar nummers van plaats wisselt met de drummer. Wederom eilandjes dus en er wordt weinig met het publiek gespeeld. Gelukkig heeft Broken Bells dat ook helemaal niet nodig, want wat een concert! Eigenlijk vanaf het allereerste moment wordt ik overdonderd door het kraakheldere stemgeluid van James Mercer. Zo herinner ik hem echt totaal niet (en ik realiseer me al tijdens het concert dat ik toch echt eens naar The Shins moet gaan luisteren: wat een stem!). En wat klinken de nummers live geweldig zeg!

Ondanks dat ze nog steeds volledig in hun eigen wereldje lijken te verkeren weten Broken Bells toch de zaal te betoveren, alhoewel het even duurt. Helaas heeft ook deze band last van praters, heel veel praters. Ik snap dat je af en toe even tegen elkaar wil zeggen hoe leuk (of niet) je het wel niet vindt, maar om nou je hele dag uitgebreid te staan doornemen? Dan is een café toch goedkoper, lijkt me? Gelukkig weten Broken Bells op een gegeven moment iedereen stil te krijgen alhoewel ze daardoor wel de prachtige The Angel and The Fool gemist hebben (met fluit solo van Mercer) en The Ghost Inside met hippe handenklapjes.

Praatjes hebben Broken Bells zelf niet nodig om een top avond te serveren aan zijn niet altijd even geduldig luisterende publiek. Maar wat een stem heeft die James Mercer zeg! Alleen daarom al een top avond.

Setlist

Perfect World
The Ghost Inside
After the Disco
Mongrel Heart
The Mall & Misery
The Angel and the Fool
Holding On for Life
Vaporize
Control
Meyrin Fields
Sailing to Nowhere
Medicine
The Changing Lights
Leave It Alone
The High Road

Citizen
October
Trap Doors

 

Publieke Omroep en WOI

Het gaat nu op de Nederlandse televisie ook gebeuren: het grote herdenken van de Eerste Wereldoorlog. Zo belangrijk als deze oorlog bij onze buurlanden is, zo weinig wordt er aandacht aan besteed in Nederland. Binnenkort hier een review van een prachtig boek over de Nederland en de Eerste Wereldoorlog (alvast: er speelde hier meer dan je misschien zou vermoeden), nu wil ik enkel de aandacht vestigen op een nieuwe thema site van Geschiedenis 24 specifiek over WO1 en over de aanstaande overlading van tv-programma’s bij de NPO.

14-18 klein

Zo vind je hier een soort tv-gids waarop je kunt bijhouden wanneer er iets over de Grote Oorlog bij de Nederlandse Publieke Omroep te zien is. Gister besteedde het altijd scherpen programma Andere Tijden al aandacht aan het verblijf van Kaiser Wilhelm II in Nederland na de oorlog, maar zaterdag gaat het pas echt los met een docu reeks over alle aspecten van de oorlog. Zaterdag 5 april om 20.20 uur op Nederland 2 begint deze documentaire reeks en op zondag 6 april op Nederland 3 om 19.00 begint er voor de jeugd de reeks Kleine kanden in een grote oorlog. Het grote herdenken is begonnen!

Review: Hauschka in Paradiso (27 maart 2014)

Toeval speelt bij de Duitse pianist Volker Bertelmann, beter bekent als Hauschka, een grote rol. Hij lijkt hierbij geïnspireerd te zijn door John Cage, de avangarde muzikant die de geprepareerde piano heeft uitgevonden. Voor de niet kenners: een geprepareerde piano is een piano waarbij op, onder of tussen de hamers en snaren van een piano objecten worden geplaatst. In Hauschka’s geval zijn dit stokjes tussen de hamers, dopjes getapet op de snaren en trommels, tamboerijntjes en andere rinkelende objecten die op snaren worden gelegd tijdens het spelen. Je kunt op deze manier de klank van een piano sterk veranderen en zo een heel nieuw geluid creëren tijdens het spelen van muziek.

IMG_20140327_220912

Hauschka is vanavond in Paradiso om zijn nieuwe album te promoten, Abandoned City. Het heel album is geïnspireerd op willekeurige verlaten steden waar er blijkbaar in de wereld een behoorlijk aantal van zijn. Hij meldt echter al snel dat hij niet precies het album na gaat spelen (gelukkig!), maar gewoon de liedjes als kapstok neemt om te spelen en dan maar te kijken waar hij op uitkomt. Dit loopt uit in een concert van 90 minuten waarin hij vier lange stukken en twee korte ten gehore brengt terwijl hij tussen het spelen door wat sympathiek tegen het publiek praat. Bij het laatste nummer voor de score plukt hij tijdens het spelen langzaam zijn vleugel leeg en het is verbazingwekkend om te zien wat er allemaal verstopt zit binnen het instrument en hoe langzaam de klank van de piano wat meer ‘vertrouwt’ gaat klinken.

Bekent is Hauschka ook wel geworden om zijn spel met een vleugel vol pingpongballen: het hoogtepunt als het gaat om spelen met toeval. Het trakteert ons erop bij het laatste nummer van de avond terwijl de ballen vrolijk over de snaren springen. Al met al is het een bijzonder concert. De muziek is prachtig en Volker Bertelmann is een charmante muzikant. Wat mij betreft verdient Hauschka meer fans, zeker als je naar zijn prachtige album Ferndorf uit 2008 luistert.

Voor de nieuwsgierigen: Hauschka’s Guide to the Prepared Piano

 

Nieuwe Black Keys – Fever

Op 13 mei komt het nieuwe album van The Black Keys uit, Turn Blue, opvolger van het geweldige El Camino uit 2011. Dit is de eerste single van dit album en hij klinkt in ieder geval alweer lekker. Wat doen ze dat toch goed, die aanstekelijke riedeltjes!

Ik hoop nu al ernstig op een solo optreden in Nederland (ze staan op het festival Down The Rabbit Hole in juni), want the Black Keys is een bandje dat ik zeker nog wel eens voor mijn neus wil zien swingen.

“Don't bend; don't water it down; don't try to make it logical; don't edit your own soul according to the fashion. Rather, follow your most intense obsessions mercilessly.”

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.